Sve veći broj porodica odlučuje se za jedno dijete, najčešće zbog viših troškova života i kasnijeg roditeljstva, ali predrasude o takozvanom „sindromu jedinca“ i dalje su prisutne.
Uvriježena mišljenja da su jedinci razmaženi, sebični ili usamljeni nemaju čvrsto naučno utemeljenje, upozoravaju psiholozi i psihijatri. Istraživanja pokazuju da odrastanje bez braće i sestara samo po sebi ne određuje karakter djeteta.
Na razvoj ličnosti mnogo više utiču odnos roditelja prema djetetu, porodično okruženje, temperament i materijalni uslovi u kojima ono odrasta.
Stručnjaci navode da jedinci često ranije razvijaju bogatiji vokabular jer više vremena provode u razgovoru s odraslima. Također mogu biti samostalniji, dok im bučna okruženja i veće grupe vršnjaka ponekad teže padaju zbog mirnijeg porodičnog okruženja.
Istraživanje objavljeno u časopisu Nature Human Behaviour nije pronašlo dokaze da jedinci imaju veće psihološke poteškoće od djece koja odrastaju s braćom i sestrama. Naprotiv, u nekim slučajevima zabilježene su prednosti u kognitivnim sposobnostima i mentalnoj otpornosti, što se povezuje s većom roditeljskom pažnjom i dostupnim resursima.
Ipak, nepodijeljena pažnja može imati i negativnu stranu, posebno ako roditelji postavljaju previsoka očekivanja ili dijete pretjerano štite. Kasnije se mogu javiti i poteškoće u odnosima u kojima je potrebno praviti kompromise i usklađivati vlastite potrebe s potrebama drugih.
Psiholozi naglašavaju da biti jedinac nije dijagnoza niti unaprijed određen profil ličnosti, nego samo jedna od okolnosti koje, zajedno s odgojem i porodičnom dinamikom, utiču na razvoj djeteta.
