Iako se način na koji danas mjerimo vrijeme čini potpuno prirodnim, iza njega stoji nasljeđe staro više hiljada godina. Upravo odluke donesene u drevnoj Mezopotamiji i danas određuju zašto sat ima 60 minuta, a minuta 60 sekundi.
Tokom Francuske revolucije 1793. godine pokušano je da se uvede decimalno vrijeme. Prema tom sistemu, dan je trebao imati 10 sati, svaki sat 100 minuta, a svaka minuta 100 sekundi. Taj model bio je dio šire reforme društva i kalendara, s namjerom da sve bude jednostavnije i logičnije. Međutim, takav sistem nije zaživio jer se pokazao nepraktičnim, teško primjenjivim u svakodnevici i dodatno je udaljavao Francusku od ostatka svijeta.
Današnji sistem računanja vremena, zasnovan na 24 sata, 60 minuta i 60 sekundi, vodi porijeklo iz drevne Mezopotamije. Sumerani su koristili brojčani sistem temeljen na broju 60, koji je bio naročito pogodan za dijeljenje jer se može podijeliti na više brojeva bez ostatka. Taj princip kasnije je snažno uticao na razvoj matematike i astronomije, piše BBC.
Babilonci su preuzeli takav način računanja i dodatno ga razvili, posebno kroz astronomiju i podjelu vremena na manje jedinice. Egipćani su, s druge strane, uveli podjelu dana na 12 sati, a kasnije ukupno na 24 sata, vjerovatno oslanjajući se na posmatranje zvijezda ili način brojanja na prstima.
Kasnije su stari Grci preuzeli i spojili ova znanja, a kroz vijekove su se takvi sistemi zadržali. Tek razvojem preciznih satova u novijem dobu minute i sekunde počele su da se koriste i u svakodnevnom životu.
Danas se vrijeme mjeri pomoću atomskih satova, koji važe za izuzetno precizne, ali osnovna podjela vremena i dalje počiva na drevnim principima. Iako je kroz historiju bilo pokušaja da se ovaj sistem promijeni i prilagodi savremenijem načinu razmišljanja, poput francuskog decimalnog vremena, takve ideje nisu opstale.
