Nazivi mjeseci koji se danas koriste u Evropi, a kasnije su prihvaćeni i u većem dijelu svijeta, potiču iz kalendara starog Rima i nastajali su kroz različite historijske epohe. Iako ih svakodnevno koristimo, malo ko zna da u sebi kriju jednu nelogičnost koja se često naziva „greškom“ u kalendaru.
U savremenom kalendaru pet mjeseci nosi imena po rimskim božanstvima – januar po bogu Janusu, februar po Februsu, mart po Marsu, maj po božici Maji i juni po Junoni. Dva mjeseca dobila su imena u čast rimskih careva, juli po Gaju Juliju Cezaru i august po Gaju Oktavijanu Augustu. Ime aprila potiče od latinskog glagola aperire, što znači „otvarati“ ili „raskrivati“.
Četiri mjeseca imaju nazive izvedene iz brojeva – septembar, oktobar, novembar i decembar, što doslovno znači sedmi, osmi, deveti i deseti mjesec. Upravo tu se javlja nelogičnost, jer u današnjem kalendaru septembar nije sedmi nego deveti mjesec, oktobar deseti, novembar jedanaesti, a decembar dvanaesti.
Razlog za ovu „grešku“ leži u historiji rimskog kalendara. U vrijeme vladavine Nume Pompilija, jedan od ranih rimskih kraljeva, kalendar je imao samo deset mjeseci, a godina je započinjala u martu. U takvom poretku septembar je zaista bio sedmi, oktobar osmi, novembar deveti, a decembar deseti mjesec.
Do promjene je došlo kasnije, kada su uvedena još dva mjeseca – januar i februar – i to na početak godine. Iako je redoslijed mjeseci promijenjen, njihovi nazivi nisu usklađeni s novim mjestom u godini. Tako su mjeseci s „brojčanim“ imenima zadržali stara imena, iako su se pomjerili za dva mjesta unaprijed.
Zbog toga se i danas u većem dijelu svijeta koriste nazivi mjeseci koji, iako historijski utemeljeni, ne odgovaraju stvarnom redoslijedu u kalendaru.
