Na jednoj Facebook stranici proteklih dana objavljen je tekst u kojem se Tuzla naziva „zloglasnim logorom“, uz tvrdnje da je tokom rata sistemski progonila srpske civile i da već gotovo tri decenije nosi epitet „grada logora i ratnih zločina“.
U objavi se, između ostalog, iznose tvrdnje o navodnim organizovanim zločinima nad Srbima, „muslimanskim vlastima“, desetinama logora i sistemskom progonu civila, a kao glavni izvor navodi se Institut za istraživanje srpskih stradanja u XX vijeku sa sjedištem u Beogradu.
Prema informacijama navedenog Instututa na širem području Tuzle je tokom rata (1992–1995) registrovano oko 28 lokacija koje su služile kao logori ili zatočenički objekti za Srbe.
Takve tvrdnje izazvale su brojne reakcije građana, posebno zbog činjenice da se putem društvenih mreža bez sudskih presuda i relevantnih dokaza pokušava stvoriti slika o Tuzli kao mjestu organizovanih zločina nad Srbima.
Tuzla ne smije šutjeti na historijski revizionizam
Niko ne smije negirati pojedinačne zločine ili stradanja civila bilo koje nacionalnosti. Svaka žrtva zaslužuje pijetet, a svaki zločin procesuiranje. Međutim, ono što izaziva zabrinutost jeste pokušaj da se Tuzla predstavi kao sredina koja je bila isto što i logori poput Omarske, Keraterma ili Manjače, čije su razmjere zločina potvrđene pred međunarodnim sudovima.
Takvi narativi predstavljaju opasan oblik historijskog revizionizma kojim se pokušavaju izjednačiti agresor i žrtva, ali i relativizirati sudski utvrđene činjenice o ratu u Bosni i Hercegovini.
A Činjenice govore drugačije…
Međunarodni krivični tribunal za bivšu Jugoslaviju nikada nije utvrdio postojanje sistema logora u Tuzli niti je ijedno političko ili vojno rukovodstvo Tuzle osuđeno za organizovani progon Srba.
U međunarodnim izvještajima pominju se pojedina mjesta zatočenja i slučajevi kršenja ljudskih prava, ali ne postoji presuda niti pravna kvalifikacija koja Tuzlu definiše kao „grad logora“.
Istovremeno, Tuzla je tokom rata ostala jedna od rijetkih multietničkih sredina u Bosni i Hercegovini. U njoj su živjeli ljudi svih nacionalnosti, a kroz grad su prošle hiljade izbjeglica koje su bježale od etničkog čišćenja iz drugih dijelova zemlje.
Ko će zaštititi istinu o Tuzli?
Zbog svega toga postavlja se pitanje hoće li Grad Tuzla, Gradsko vijeće i druge nadležne institucije reagovati i podnijeti tužbe zbog širenja neistina, govora mržnje i narušavanja ugleda grada.
Jer šutnja pred organizovanim revizionizmom postaje saučesništvo u prekrajanju činjenica.
Istina mora ostati zasnovana na sudskim presudama, relevantnim međunarodnim izvještajima i dokumentovanim činjenicama, a ne na objavama kojima se pokušava narušiti ugled jednog grada i izjednačiti žrtva sa zločincem.
